بر سر میدان بیدادی بریزد خون عدل

این امیرانی که بیماران حرص اند و طمع

همچو صحت از مرض، دورند از قانون عدل

دست چون شمشیرشان هر ساعتی در پای ظلم

ز آن همی ترسم که ناگه سقف بر فرش اوفتد

خانه دین را که بس باریک شد استون عدل

ظالمان سر گشته چون چرخند تا سر گین جور