گوش عقد در شدی از لولوی مکنون عدل

ظلمت ظلمت گر از پشت زمین برخاستی

روی بنمودی به مردم چهره گلگون عدل

حرص زرگر کم بدی در تو، عروس ملک را

سیف فرغانی چو پیدا گشت بوم شوم ظلم

راست چون عنقا نهان شد طایر میمون عدل