ازین غم که با بلبلان سبک دل

بدان سان که استاره بر آسمان گل

به پشتی آن سخت گستاخ رو شد

که خندید در روی آب روان گل

به میوه کند شاخ را سر گران گل

درون چون دل غنچه خون گشت ما را

برون آی تا چند باشد نهان گل