چو در گلستان بگذری در بهاران

که آتش شود لاله، گردد دخان گل

چو تو با منی پیش من خار، گل دان

چون من بی توام نزد من خاردان گل

ایا مر تو را همچو من مهربان گل،

فرود آی تا چشم بد را بسوزد

سپندی بر آن روی آتش فشان گل