نه بر شاخ طوبی بود مثل آن گل

گر از بهر نزهت ز باغ جمالت

به رضوان دهی دسته ای در جنان گل،

نه در برگ سدره بود آن لطافت

و گر چه شب و روز بیش از ستاره

کند مرغزار فلک ضیمران گل

جهان سر به سر خرمی از تو دارد