لبان لعل تو بر دارد از گهر پرده

لب تو با دهنم چون به یکدگر دندان

چو تو به خنده در آیی و عاشقان گریند

ایا نشانده ز در در عقیق تر دندان،

دهان تنگ تو بنماید از شکر دندان

اگر تو برق درافشان ندیده ای هرگز

بگیر آینه می خند و می نگر دندان