وز تو آنجا فوت شد ای عالم مختار دین

کار تو چون جاهلان شد برگ دنیا ساختن

خود درخت علم تو روزی نیارد بار دین

بحث و تکرار از برای دین بود در مدرسه

آرزوی مسند تدریس بیرون کن ز دل

تا تو را حاصل شود بی بحث و بی تکرار دین

چشم جان از دیدن رخسار این رعنا ببند