نه دشمن را بریده سر چو خوشه، تیغ چون داست

که هرگز دوست با دشمن ندیده کارزار تو!

ملک شمشیر زن باید، چو تو تن می زنی ناید

ز تیغی بر میان بستن مرادی در کنار تو

نه خصمی را چو خرمن کوفت، گرز گاوسار تو

عیالان رعیت را به حسبت کدخدایی کن

چو کدبانوی دنیا شد به رغبت خواستار تو