چو آتش بر فروزی تو به مردم سوختن هر دم

که مروارید اشک اوست در گوشوار تو

خری شد پیشکار تو که در وی نیست یک جو دین

دل خلقی ازو تنگ است اندر روز بار تو

از ان، کان خس نهد خاشاک دایم بر شرار تو

چو تو بی رای و بی تدبیر او را پیروی کردی

تو در دوزخ شوی پیشین و، از پس پیشکار تو