که گاو سامری دارد امل در اغترار تو

به جاه خویش مفتونی و، چون زین خاک بگذشتی

به هر جانب رود چون آب، مال مستعار تو

ز خر طبعی تو مغروری بدین گوساله زرین

بسیج راه کن مسکین! درین منزل چه می باشی

امل را منتظر، چون هست اجل در انتظار تو؟

چو سنگ آسیا روزی ز بی آبی شود ساکن