که مرغ روح همی پرورد به دانه تو

نشانه ای ست سخنهای تو ولی نه چنانک

به تیر طعنه مردم رسد نشانه تو

ز نفس ناطقه پرس این سخن چو ایامی ست

به دولت شرف نفس تو عزیز شود

متاع شاعر که خوار است در زمانه تو