به دولت شرف نفس تو عزیز شود

به تیر طعنه مردم رسد نشانه تو

ز نفس ناطقه پرس این سخن چو ایامی ست

که مرغ روح همی پرورد به دانه تو

متاع شاعر که خوار است در زمانه تو