کسوتت دلق و مسکنت خانقاه

ای مرقع شعار کرده! چه سود

خرقه ده تو، چو نیست دل یکتاه؟!

نه فقیری نه صوفی، ار چه بود

نشود پشکلش چو نافه مشک

ور شتر را تبت بود شبگاه

کس به افسر نگشت شاه جهان