وی برگ گل به خار مغیلان فروخته!

ای تو زمام عقل سپرده به حرص و آز

انگشتری ملک به دیوان فروخته!

ای خوی نیک کرده به اخلاق بد بدل!

ای بهر نان و جامه ز دین بینوا شده

بهر سراب چشمه حیوان فروخته!

ای غمر خشک مغز که از بهر بوی خوش