وگر چنان که دل این است وای اندیشه

به روزگار تو اندیشه را درین دل تنگ

شکنجه کردم و کردم سزای اندیشه

اگر چنین است اندیشه وای این دل وای

به آب چشم و به خون جگر همی گردد

به گرد دانه دل آسیای اندیشه

دلم چو پیرهن غنچه پاره پاره شود