غم فراخ رو تو روا نمی دارد

چو نیست گردن جان بی درای اندیشه

به هیچ حال زمن رو همی نگرداند

براستی خجلم از وفای اندیشه

که دل برون رود از تنگنای اندیشه

چو کرد جان من اندیشه ای ورای دو کون

مقام قدر تو دیدم ورای اندیشه