چو زاد حاجی اندر میان ره برسید

که دل برون رود از تنگنای اندیشه

چو کرد جان من اندیشه ای ورای دو کون

مقام قدر تو دیدم ورای اندیشه

در ابتدای رهت انتهای اندیشه

نماز نیست مرا تا بلال زلفت گفت

ز قامت تو دلم را صلای اندیشه