درخت طوبی قد تو در بهشت وصال

که خار عجز درآمد به پای اندیشه

چو جان خوش است از اندیشه تو دل، گر چه

که خوش دلی نبود اقتضای اندیشه

وگر به سدره رسد منتهای اندیشه

جز این نبود مراد دلم در اول فکر

خبر همین است از مبتدای اندیشه