از ملاقات رخت شاید که ماند بعد ازین

تا مرا باور کنی برگیر و بنگر آینه

پیش روی تو که آب از لطف دارد، می کند

از خوی خجلت زمین خشک را تر آینه

سرخ رو همچون شفق تا صبح محشر آینه

گرچه دودش بر نمی آید ز سوز عشق تو

آتش اندر سینه دارد همچو مجمر آینه