سیف فرغانی دلت آیینه دان مهر اوست

آهنی داری که دروی هست مضمر آینه

از گهرهایی که دروی طبع من ترصیع کرد

چون عرض زین پس جدا نبود ز جوهر آینه

از درون چون صبح روشنگر برآور آینه