هوای عشق تو را مهر و ماه چون ذره

زهی ز طره تو آفتاب در سایه

به پیش پرتو روی تو ماه و خور سایه

درخت لطف تو را هر دو کون در سایه

بنزد عقل چو خورشید روشن است که نیست

کسی به قامت و بالای تو مگر سایه