شعر نیکو که خموشی است از آن نیکوتر

خواجه ... ! تا سود کنی بر درمی دیناری

هر چه گویی بجز از ذکر، همه بیهوده است

سخن بیهده زهر است و زبانت ماری

اگرت دست دهد نیز مگو بسیاری

راست چون واعظ نان جوی بدین شاد مشو

که سخن گویی و جهال بگویند آری