کجا ز وصل تو قطع نظر توان کردن

دو زلف پرشکن و چشم پر فن است تو را

به سایه تو خوشم ای همای زرین بال

که بر صنوبر دلها نشیمن است تو را

که در میان دل و دیده مسکن است تو را

چسان متاع دل و دین مردمان نبری

که چشم کافر و مژگان رهزن است تو را