تا چشم بند مردم دوران کند تو را

ای کاش چهره تو سحر بنگرد سپهر

تا قبله گاه مهر درخشان کند تو را

دور فلک به چشم تو تعلیم سحر داد

چون مار زخم خورده، دل افتد به پیچ و تاب

هرگه که یاد طره پیچان کند تو را

در هیچ حال خاطر ما از تو جمع نیست