با دل چون کبوترم انس گرفته چشم تو

وز مژه آب داده ام باغ نچیده تو را

قطره خون تازه ای از تو رسیده بر دلم

به که به دیده جا دهم تازه رسیده تو را

رام به خود نموده ام باز رمیده تو را

من که به گوش خویشتن از تو شنیده ام سخن

چون شنوم ز دیگران حرف شنیده تو را