مگو در کوی او شب تا سحر بهر چه می گردی

که نتواند کشیدن هیچ بازویی کمانش را

کسی از درد پنهان آشکارا می کشد ما را

که نتوان آشکارا ساختن راز نهانش را

که دل گم کرده ام آنجا و می جویم نشانش را

هنوزم چشم امید است بر درگاه او اما

بهر چشمی نمی بخشند خاک آستانش را