هنوزم چشم امید است بر درگاه او اما

که نتوان آشکارا ساختن راز نهانش را

مگو در کوی او شب تا سحر بهر چه می گردی

که دل گم کرده ام آنجا و می جویم نشانش را

بهر چشمی نمی بخشند خاک آستانش را

چو ممکن نیست بوسیدن دهان یار نوشین لب

لبی را بوسه باید زد که می بوسد دهانش را