چو ممکن نیست بوسیدن دهان یار نوشین لب

که دل گم کرده ام آنجا و می جویم نشانش را

هنوزم چشم امید است بر درگاه او اما

بهر چشمی نمی بخشند خاک آستانش را

لبی را بوسه باید زد که می بوسد دهانش را

چو نتوان در بر جانان میان بندگی بستن

کسی را بنده باید شد که می بندد میانش را