خرمی شادی فزا که مایه مستی است

از پی قتلم کشیده خیل حشم را

قبله خود ساختم بتی که جمالش

پرده نشین ساخت صد هزار صنم را

هیچ دوایی نکرده چاره غم را

کشته شاهی شدم به جرم محبت

کز خم ابرو کشید تیغ دو دم را