کز خم ابرو کشید تیغ دو دم را

خرمی شادی فزا که مایه مستی است

هیچ دوایی نکرده چاره غم را

کشته شاهی شدم به جرم محبت

برمه رویش تعشقی است نگه را

بر سر کویش تعلقی است قدم را

چشم تو هر جا که جام باده چشاند