برمه رویش تعشقی است نگه را

هیچ دوایی نکرده چاره غم را

کشته شاهی شدم به جرم محبت

کز خم ابرو کشید تیغ دو دم را

بر سر کویش تعلقی است قدم را

چشم تو هر جا که جام باده چشاند

مست فشاند به خاک ساغر جم را