مست فشاند به خاک ساغر جم را

برمه رویش تعشقی است نگه را

بر سر کویش تعلقی است قدم را

چشم تو هر جا که جام باده چشاند

وه که به عهد میان و دور دهانت

جمع به هم کرده ای وجود و عدم را

دوش گشودی به چهره زلف شب آسا