شرح نمودی حدیث نور و ظلم را

وه که به عهد میان و دور دهانت

جمع به هم کرده ای وجود و عدم را

دوش گشودی به چهره زلف شب آسا

گر گل روی تو از نقاب برآید

کس نستاند به هیچ باغ ارم را

گر مددی از مداد زلف تو باشد