کس نستاند به هیچ باغ ارم را

دوش گشودی به چهره زلف شب آسا

شرح نمودی حدیث نور و ظلم را

گر گل روی تو از نقاب برآید

گر مددی از مداد زلف تو باشد

نطق فروغی دهد زبان قلم را