که چشم بد نرسد مست هوشیار مرا

فرشته بندگیش را به اختیار کند

پری رخی که ز کف برده اختیار مرا

ربود هوش مرا چشم او به سرمستی

چگونه کار من از کار نگذرد شب هجر

که طره اش به خود انداخت کار و بار مرا

نداده است کسی روز بی کسی جز غم