چگونه کار من از کار نگذرد شب هجر

پری رخی که ز کف برده اختیار مرا

ربود هوش مرا چشم او به سرمستی

که چشم بد نرسد مست هوشیار مرا

که طره اش به خود انداخت کار و بار مرا

نداده است کسی روز بی کسی جز غم

تسلی دل بی صبر و بی قرار مرا