که طره اش به خود انداخت کار و بار مرا

ربود هوش مرا چشم او به سرمستی

که چشم بد نرسد مست هوشیار مرا

چگونه کار من از کار نگذرد شب هجر

نداده است کسی روز بی کسی جز غم

تسلی دل بی صبر و بی قرار مرا

گرفته ام به درستی شکنج زلف بتی