گرفته ام به درستی شکنج زلف بتی

که طره اش به خود انداخت کار و بار مرا

نداده است کسی روز بی کسی جز غم

تسلی دل بی صبر و بی قرار مرا

اگر سپهر نخواهد شکست کار مرا

عزیز هر دو جهان باشی از محبت دوست

که خواری تو فزون ساخت اعتبار مرا