عزیز هر دو جهان باشی از محبت دوست

تسلی دل بی صبر و بی قرار مرا

گرفته ام به درستی شکنج زلف بتی

اگر سپهر نخواهد شکست کار مرا

که خواری تو فزون ساخت اعتبار مرا

فروغی آن که به من توبه می دهد از عشق

خدا کند که ببیند جمال یار مرا