فروغی آن که به من توبه می دهد از عشق

اگر سپهر نخواهد شکست کار مرا

عزیز هر دو جهان باشی از محبت دوست

که خواری تو فزون ساخت اعتبار مرا

خدا کند که ببیند جمال یار مرا