که ایزد نداده است دل آهنین مرا

با صد هزار حسرت از آن کو گذشته ام

وا حسرتا اگر بگذارد چنین مرا

چون برکنم ز سینه سیمین دوست دل

گفتم به چشم عقل نیفتم به چاه عشق

بستی نظر ز نرگس سحر آفرین مرا

در وعده گاه وصل تو جانم به لب رسید