زان گه که با دو زلف تو الفت گرفت دل

بستی نظر ز نرگس سحر آفرین مرا

در وعده گاه وصل تو جانم به لب رسید

امید مهر دادی و کشتی به کین مرا

آسوده کردی از غم دنیا و دین مرا

با آن که آب دیده ام از سر گذشت باز

خاک در تو پاک نگشت از جبین مرا