کز جهان پوشید چشم مصلحت بین مرا

چشم بد زان ترک یغمایی خدایا دور کن

کز نگاهی کرد تاراج دل و دین مرا

مصلحت این است کز رویش نپوشم چشم شوق

گفتم از کار دل خود عقده کی خواهم گشود

گفت وقتی می گشایی زلف پرچین مرا

گفتم آیا نخل امیدم به بر خواهد رسید