حیف و صد حیف که دریای دم شمشیرش

ترسم آخر که به سختی شکند پیمان را

ابر دریای غمش سیل بلا می بارد

یا رب از کشتی ما دور کن این توفان را

این قدر نیست که سیراب کند عطشان را

با دم ناوک دل دوز تو آسوده دلم

خوش تر آن است که از دل نکشم پیکان را