که زنی تیرش و بر هم نزند مژگان را

با دم ناوک دل دوز تو آسوده دلم

خوش تر آن است که از دل نکشم پیکان را

عین مقصود ز چشم تو کسی خواهد یافت

گر سیه چشم تو یک شهر کشد در مستی

لعل جان بخش تو از بوسه دهد تاوان را

دوش آن ترک سپاهی به فروغی می گفت