که مسخر نتوان ساخت دل سلطان را

گر سیه چشم تو یک شهر کشد در مستی

لعل جان بخش تو از بوسه دهد تاوان را

دوش آن ترک سپاهی به فروغی می گفت

آفتاب فلک فتح ملک ناصر دین

که به هم دستی شمشیر گرفت ایران را