که خرابی نرسد مملکت ویران را

ترک چشم تو بیارست صف مژگان را

تیره بخت آن که بدین صف نسپارد جان را

فارغم در غم عشق تو ز ویرانی دل

گر نبودی هوس نقطه خالت بر سر

پشت پایی زدمی دایره امکان را

شد فزون بس که خریدار لبت می ترسم