که به یک غمزه زدی راه دو صد شیطان را

گر تو زیبا صنم از دیر درآیی به حرم

کافر آن است که آتش نزند قرآن را

دام آدم شد اگر دانه خالت نه عجب

دل من تاب سر زلف تو دارد آری

کس بجز گوی تحمل نکند چوگان را

خواجه مشفق اگر دست به شمشیر کند