بنده آن است که از سر ببرد فرمان را

دل من تاب سر زلف تو دارد آری

کس بجز گوی تحمل نکند چوگان را

خواجه مشفق اگر دست به شمشیر کند

زینهار از سرمیدان غمش زنده مرو

سخت بر خویش مکن مرحله آسان را

دستی از دامن آن ترک فروغی نکشم