چو تنها بخسپی تو ای شهریار

چو با رنج دارو برآمیختی

ورا گفت شاه جهان دوش جفت

نجست و شب تیره تنها بخفت

نیاید ترا هیچ دارو به کار

سکندر بخندید و زو شاد شد

ز تیمسار وز درد آزاد شد